Die Ed Van Zet, nog steeds aan zet. Ik moet eerlijk toegeven dat ik Ed al veel eerder thuis had verwacht, maar voor ons aller geluk zittten we nog steeds in de voetbal race.Sterker nog 'we' staan in de finale. Je zal er maar zo dichtbij staan, dat je onderdeel van het gebeuren bent. Hoewel het contrast groot is ben ik blij toch een paar dagen Zuid Africa te hebben ervaren. Townships zo armoedig, wat bij ons een windscherm is, is daar een kapper, supermarkt, garage of iets dergelijks. Pak 'm beet zo'n vijf kilometer verderop is een stad zo modern, tja zoals iedere andere wereld stad, dan toch de blijschap als je daar voorbij scheurt in de luxe auto die verschrikkelijk afsteekt tegen de hutjes wat hun hele bezit lijkt te zijn. zwaaien als ze zien dat je hun kant op kijkt, met een lach van oor tot oor. toen ik vroeg wie er rijker waren 'zij' of 'wij' keek Tim, Edwin zijn collega me aan, hoe kun je dat nou zeggen, ze hebben niet eens riolering laat staan sanitaire voorzieningen, mensen lopen langs de weg te bedelen, kinderen spelen in het puin, weinig toekomst perspectief. Toch zijn ze vrolijker als de gemiddelde stads bewoners die ik gezien heb. Er word veel muziek gemaakt je ziet ze dansen en het kleine beetje wat ze hebben delen ze met elkaar. Dit alles nog als ervenis van de apartheid die van 1948 tot 1994 heeft geduurt Soweto staat voor South Western Township. Hoe dubbel kan het leven zijn als de telefoon gaat en Ed belt met de mededeling dat als de boot over de grachten schreid met daarop 'onze jongens' die door hun top prestaties worden geeèrd.Het hele land die in saamhorigheid is belandwil een plekje langs de grachten, hoe dicht op elkaar ook, het maakt niet uit, even een glimp, een biertje en de gezelligheid van blije mensen,'het feest'' met een ongekend eind, en ik mag mee! Joehoe, wat een leven toch. In het apartheids museum krijg je een helder confronterend beeld over hoe het in die tijd was. Hartverscheurend, en zeker niet minderals wat er toen met de joden is gebeurt, mens onterend, en nog maar zo kort geleden. In sommige wereld delen gaat het nog steeds door. Raar besef dat wij samen de wereld in stand houden. De luxe waar ik door omringd werd voelde onwerkelijk aan. Genieten was dus weer de enige optie, wat soms schaamtelijk aanvoelde. In Durban waar de wedstrijd plaats vond zijn de straten letterlijk schoon geveegd en de inwoners weten niet wat er met de straatbewoners gebeurt is, en dat allemaal zodat wij al weken lang in exstase zijn van de tot nu toe behaalde overwiningen. En zo worden de rijke rijker. pijnlijk hè, De haren uit m`n hoofd getrokken die het er niet mee eens waren dus, geen haar op mijn hoofd die niet op de boot stapt om dat van de andere kant te mogen mee maken, te bedenken dat ik anders niet eens gegaan zou zijn. Tja en dat ik nu spijt heb niet alvast bezig te zijn geweest met de voorbereidingen voor Suriname, neem ik er gewoon bij. Suriname here we come! Voor het eerst met het gezin naar Suriname, het land waar ik geboren ben, en me mede door de geschiedenis van het land heeft gemaakt tot wie ik ben, dus ook Dean en Jazz. wat een avontuur, wat gaat het ons brengen? In ieder geval een hoop Liefde en warmte. Al is het alleen maar vanMa, Cor en zeker ook Oma. Arnie, Nico, en de Twee Bo's zijn ons voorgegaan, genieten met volle teugen van het primitieve wat geboden word.Ik stiekem hopend dat Paramaribo niet zo snel in een wereld stad veranderd, Het genot word er zeker niet minder om, de intensiteit van een andere wereld des te groter. De zomer is in vollegang, geniet, wat je ook gaat doen. Tot in Suriname. Een zweterige brasa Anne.