En daar ging ik weer, op naar wat het ook zal zijn, met als doel het bezichtigen van de Ankor Wath en de andere temmpels, met een geschiedenis waar ik julie nu niet mee wil vermoeien. Hoe ik zelf ook steeds weer richting geef aan het slenteren door Thailland, is het afscheid altijd weer moeilijk. Maar merk ook dat als het te gezellig word, ik toe ben aan een nieuwe uitdaging. Het leuke van Koh Chang is de natuur met al zijn geluiden en de aapjes, die als rovers de groenteman aanvallen om wat fruit mee het oerwoud in te slepen. Nu ik koh samui heb gezien was het zeker niet het mooiste strand wel stralende mensen, die binnen no time oude bekenden werden. Het leukst vond ik de water gesprekken voor je het weet wereldse gesprekken met wereldse mensen.same same, but diffrendTja toch was het tijd om te gaan. Stil afgereisd naar de grens om na het innen van mijn visum, (met enige verbaasde blikken over mijn vel roze tijdelijke paspoort) lopend naar de grens met volle bepakking, om daar over te stappen op een minivan die me naar Siem Reap zou brengen. He he, eindelijk aan de beurt. De douanier keek naar m'n paspoort alof het de eerste keer was dat ze dit onder ogen kreeg,( nou kom op met dat ding) er kon geen glimlach van af. Maar wel opstaan om ongevraagd mijn haar te pakken en te voelen of ik eigenlijk wel echt was, om vervolgens weg te lopen en te discussieren what to do next. Ik voelde me redelijk save omdat de nep liz me had had gewezen op de voer pagina's. NOT! Niet? Wat now! Yes! en voor ik het wist zat ik bepakt met al mijn hebben en houden achterop een motor taxi op weg naar de immgratie dienst, met de belofte van de minivan bestuurder dat hij zou wachten. Toen ik daar arriveerde waaren er drie man bezig dokumenten te voorzien van stempels,( toen kon ik er nog om lachen) om vervolgens nog net niet in de rij te staan om ook hier even aan miojn haar te voelen.( De brutaliteit) Ik probeerde nog lachend het ijs te breken, maar daar hadden ze geen tijd voor. Ik haalde mijn persoonlijk archief uit sjaan d'r back pack met de hoop weer snel op de wachtende motor te springen en zo mijn weg te vervolgen.(Duh) T.I.T Anne weet je nog. Na z'on anderhalf uur kwam ze terug om te vragen waarom ik had gelogen over de lengte van mijn visum. Na veel heen en weer handen en voeten werk, vroeg ik of ik even op het internet mocht. No can. Die begreep me niet dacht ik , stond op om te laten zien wat ik bedoelde. No can, Ambassade, I call to, No can. Ik werd en een beetje moedeloos van, wat ik ook wilde proberen deze waren er niet om het mijn naar 't zin te maken. Stomme trut, Lizz,( Eigenlijk dacht ik kut wijf ) Hier zit ik dan. Drieen een halfuur later, een volgestempelt paspoort eneen rib uit mijn lijf verder zat ik weer achterop bij de vrouw die al die tijd op me heeft gewacht voor drie euro. Meer had ik niet omdat ik de bui al zag hangen, het busje was zonder mij vertrokken. Nog wel het vermogen blij te zijn ,dat ik nu met een gerust hart in Bankok over de grens zou kunnen, maar daar hield het wel mee op. Het ergste was dat ik wist dat ik kansloos mezelf moest laten afzetten, nu de enige optie een taxi was want geen bus ging meer naar Siem Reap. Belaagd door verschillende Cambodjanen, die me natuurlijk allemaal als doelwit zagen. De overgang was net zo groot als Zaandam Bankok. hier de geur van armoe en veel bedelaars die je gewoonweg belagen. Oké, daar ging ik dan, veels te stoer voor hoe ik me voelde. Eén van die gastenliep met me mee om vervolgens voor 600 bath (gelukkig Bath) me in een auto te proppen waar al 5 mensen in een toyota personen auto zaten ik gaf het op( Ik dacht al vaker met het bijltje gehakt te hebben) mijn koffer in de achterbak om samen met, (wacht effe met de bestuurdes 6 ) drie volwassenen en een kind plaats te nemen op de achterbank. Na 15 minuten nog geen beweging in de auto om vervolgen na nr 7 die naast de man voorin plaatsnam de auto te starten en de tripal toeterendte aanvaarden. Heb ik dit, hou ik dit tweeén uur? nou nee! Na twee en een half uur, en totaal11geen engelssprekende mensen in de auto verder, moesten we van auto wisselen. Mijn zorg was het vinden van een Guest house dus toen dat gebeurde en we goed en wel in de andere auto zaten( van het zelfde formaat) kreeg ik een winti, no hoorde ik mezelf roepen I have to find a Guesthous. Idereen keek me aan om vervolgens weer voor zich uittestaren. Ik besloot te gaan slapen om weer gewekt te worden door nr twaalf die met haar iele billetjes in mijn gezich voorovergebogen te gaan staan alsof (voor mij dusals enige niet) het de normaalste zaak van de wereld was. De bestuurder samen met vier vowassen en een baby voorin, ik met vier volwassenen en een klein meisje achterin. Steeds een minder om vervolgens over te blijven met een vrouw. Ik wil niet als laatst in de auto blijven en raakite redelijk opgefokt. Hoe ga ik dit oplossen, wat nou als hij me er gewoon ergens uit bonjourd? He he Siem Riep. Waar de guesth zich bevonden joost mocht het weten. opeens zag ik een paar toeristen tijdens het tanken. ik schoot uit de auto voor enig info, met als antwoord we stay in a hotel. for how much? Ook zei keken alsof ik gek was geworden zo een vraag te stellen. Uiteindelijk de goede aangesproken die me vertelde waar de Guesthouses zich bevonden zeven volle verder, besloot ik bij de achste de stoute schoenen aan te trekken en de jongenman die voorbij flitste aan tespreken met als vraag can I please stay in your room? Well I have to bed's, if you don't mind getting up at 5;30 it's just fine by me. Wauw, morgen is morgen nu is nu. Ik wilde m'n pack uit de achterbak halen om vervolgens tegen teworden gehouden door sir de cap driver (er lwalm nog net geen vuur uit mijn ogen) die meer geld wilde voor het zoeken naar een onderkomen. Ik trok die tas uit de auto metde woorden How dare you! door al die mensendie hij en zijn kameraad oppiktezat ik nu met Jacob of beter gezegd Jacob met mij opgescheept.Ja luitjes het is nu bijna 1:15 morgen een trip maken met als pick up time 7:15samen met Jetty en Ulrich,dus ik hoop morgen voor ikde laatste keer verkas en in Bankok beland, het af te maken. En ja ik heb een foout gemaakt door het verhaal Dean en Jazz onder de foto's op te slaan. Als je er op klikt komt nog een verhaal in beeld voor wie het niet wist. Een warme groet uit Koh samui. een fijne avond geniet ervan. Anne Alias Bond