He hoi halo, weer een up date van Thailand en zijn geneugten. Het laatste verhaal stamt uit het noorden, terwijl er al weer (shit ja) weken voorbij zijn gegaan. Toen ik bij Jetty en Ulrich vertrok, naar Koh chang had ik geen vermoeden van twee eilanden met de zelfde naam. Ik liet de travel agent het briefje lezen, maar ja de liet me ook niets vermoedend afreisen naar de grote van de twee eilanden. TIjdens het boeken vroeg hij me ' are you sure verry quiett. Mooi dacht ik krek wat wou. Nou het gedeelte van (Natuurlijk) alles vergeten kennen jullie. Eindelijk dan toch met alles erop en erin op weg naar mijn eerste eiland in thailand.De gevoelens waren dubbel, wat was dat heerlijk, en om dan weer te gaan is toch elke keer weer spannend. Hetpubliek uit Pattaya toch anders dus weinig contact onderweg. Heerlijk op mezelf met vele gedachte die Tja rare gevoelens los maakte. Ik ben dus wie ik ben, maakt niet uit waar ik ben, dat moet ik dus accepteren. niet dat ik dat niet al wist, alleen hier komt het echt in zicht. Vrijheid in de ruime zin des woords, met alles erop en eraan.Kom daar maar eens mee thuis. In de rust stand van het busje ergens halverwege de twee bestemmingen hoorde ik een nummer van Cindy lauper gezongen door iemandunknown. I wanna see your true color. (waarschijnlijk een anndere titel) Wow wat gebeurt er nou en ja hoor daar ging ik weer, een redelijk oud nummer die nu insloeg als een bom. Dat is inderdaad wat ik wil. Wat beweegt ons en waarom? De meeste weten alle gebeurtenissen in de wereld maar wat ons dichtbij beweegt geen idee. Maar als iedereen meer zijn ware gezicht zou laten zien zouden er minder geheimen zijn. Huilend om het geluk van het moment. Als je je gaat realiseren hoe je inelkaar zit, Met als enige getuige ik, is de verantwoordelijkheid naar me zelf toe soms ondragelijk, nietin eerste instantie voor mezelf, maar voor een ieder daarom heen, wat zullen ze wel niet denken? TOt je dus ergens op de wereld bent waarik de enige bent dieweet wie ik ben. Ik heb mezelf menig maal verbaasd zeker omdat ik zoveel gesprkken heb gevoerd zonder uitleg maar verder borduren op de vragen die me tja eigenlijk al heel lang bezig houden. Enfin op naar Kochang. Overstap van bus naar pond, om de laatste kilometers naar en stil eiland. Ik was inderdaad de enige die nog eens twintig minuten verder geslingerd werd in het oerwoud met prachtige bergen op de achter grond. Whoo wel spannend, stel, Ja dat heeft dus gewoon geenzin om voorstellingen te maken, en waarom zou ik, binnen nu en snel zou ik het wetenen bevalt het niet dan ben ik toch zo weer weg! Geweldig wat is dit leuk mooi en druk! Ik begreep er niets van het guesthouse heten Sunset hut ipv bungalow, maar dat kan de best overkomen toch? O nee vol geen hutje meerbeschikbaar voor mijn persoon. Ik besloot een sigaretje te roken om weer met volle bepakking in de brute hitte een onderkomen te vinden.Vol, Vol te duur, Ik had al meteen iemand gevinden die me wel wilde helpen zoeken. Tja datsla je natuurlijk niet af toch? Eentje binnen het budget maar geen directe uitzicht op het strand en de blauw ogende zee. Wel op loop afstan vanhet zandtrand van Lonley beach. Ik besloot het te nemen en tja morgen weer een nieuwe dag met nieuwe kansen. Met cyaankali onder me arm op weg naar het restaurant wat direct uitzicht geeft over de zee. O ik voelde me echt happy. Na een tijdje schrik ik wakker en zie dat ik een tafel genoot heb die heerlijk van een spies vlees zit te genieten, die mompelt wow your buissy when your sleep. Was i snorring vroeg ik hem, no just moving like you wher on the run.Oke dan. Samen met( o zo vreselijk slecht in namen dat ik ze maar gewoon zelfeen naam geef) Ben de hulp tijdens het vinden van mijn onderkomen, raakten we weer in eenavond vullende gezellig gesprek. Gek dat ik meerendeel mannen ontmoet, Er reizen niet veel vrouwen alleen. De volgende Ochtend besluit ik eerst in het zelfde restaurant als de vorige avond te ontbijten. een heerlijke papaya salade met sticky rice.jamie. Ik raak in gesprek met Claudia uit Braziel die met tranen in haar ogen haar laatste maaltje veroberd. Haar hut verkoopt ze onbewust aan me. Ik met haar mee omvervolgens mijn intrek te nemen ver van het strand maar zo heerlijk rustigop een berg waar ik mijn vol gevreten lijf ook wat beweging geef. Ik was hier echtop mijn plek. In het dorp beneden kom ik de ene bekende na de andere tegen, waaronder ook Jacky uit Pai. De lokal die me tijdens me eerste nacht in Pai een lift gaf naar het concert. Een inige brassa nam ik in ontvangst, met de mededeling dat ik hem wel weer tegenkwam. Every night Playing in this bar Stone free. Te gek! besloot meteen gebruik te maken van mijn hangmat die gewoon aan het lonken was. Tot het natuurlijk weer tijd was om te eten.EIndelijk kreunend van de trip naar boven. wat bezielt me dan ook!Weer in de rust stand hoorde ik ergens in de verte een stem. Ik schrok zo vreselijk dat de Engelsmanbijna een hartsberoerte kreeg van mijn bekende gil. Peter was zijn naam een rastafari. Of ik zin had om vanavond wat te gaan drinken in de bar waar een van onze buren aan het werk was. IK zei ja. En zo leerde ik KO changs grootste rokkenjager kennen. Wat een heerlijkheid, eentje waar menige een ook wel fantasieen bij krijgt.En die verhalen waren de bonus. In geuren en kleulren kregen we elke dag weer een nieuwverhaal. Maar dat terszijde. Ik liet Peter weten dat ik naar het Bandje wilde kijken, hij besloot meer te gaan. En voor ik het wist werd ik getrakteerd op een staaltje van Peter zijn kunsten. O wauw, Dit zijn de exstraatje. Ik besloot een eind te maken aan de avond, wilde opstaan en gaan toen Jacky achter me aankwam met de onmogelijke vraag of hij bij me kon logeren want hij had nog geen plek om te slapen. Shit nee, Al die gedachte die eigenlijk allemaal het zelfde doel hadden, op een vriendelijke manier sorry zeggen, maar nee dat gaat niet lukken ik heb maar een bed. Nou datschoot in het verkeerde keelgat Hij was boos heel boos. Ik probeerde het te verzachten, maar het was om te slapen niets anders. Ik voelde me in een klap ontzettend rot, wat nou als hij echt geen plek had? O come on now Anne Are you that naief? Eh wel eh No but So zegt Peter let's go. Ik mompelde nog eens dat het niet persoonlijk was, maar dat ik me dat niet kon veroorloven.( wat dat ook mocht betekenen) Zo dat was mijn eerste conflict in mijn hele trip. I show you my hart and look what you do? Ik probeerde nog te zeggen je stelt me een vraag ik leg je uit hoe het voor mij voelt en nu ben je boos? O anne come on hoorde ik Peter nog eenszeggen. Ik stond op zei nog eens sorry, tegen dovenmans oren. Peter ging ook weer de heuvel op om me vervolgenhetzelfde voorstel te doen. Tenminste, same same but difrent. HIj zou heel graag naast me liggen, niet voor de sex maar gewoon voor het gevoel. Ik vroeg hem hoe naief ik nu moest zijn na zijn beschuldiging van naiviteit. Maar Peter wilde er niet meer overpraten. Maar begon er elke weer over om er over op te houden als ik wat te zeggen had. Luister Peter. Als jij er nog iets over te zeggen hebt mag dat maar dan wil ik ook iets zeggen. ondertussen hoorde ik weer stemmen uit het verleden. Tja dat heb je ervan als je tegen iedereen lacht en aardig bent, hier zit je dan. Pieter en ik hadden al veel gesproken dus ik wist wel een beetje wie ik voor me had. Ook een beetje te veel gedronken dus ja. HIj stond op ging in de hangmmat liggen maar dat is niet prettig als je dronken bent. Of je gaat zitten of je gaaat naar bed, maar hierheb ik geen zin in. HIj stond op en kwam weer naast me zitten, voor ik wist wat er gebeurde had hij zijn hoofd op mijn schoot gelegd pakte mijn hand, ik wilde nog het een en ander zeggen, Peter lag al te slapen,Wat moest ik nou? Mijn gedachten dwaalde af, Wat ik et meest ben tegengekomen in gesprekken met de meeste reizigers, is het niet goed kunnen functioneren in deze opgelegde samenleveing waar door invulling veel abnormaal lijkt, mensen die niet meer voor zichzelf denken maar gewoon doen wat er van ze verwacht word. En ik ben daar zeker een van want sommige gedachten durf je niet eens uittespreken. Ik moet bekennen dat ik het niet verwacht had van beide niet, zeker niet van Pieter. Owat was dat heftig. Ik ben inderdaad een flirt maar zeker op reis heb ik gemerkt dat dat ook tegen kids, oudjes, eigenlijk tegen iedereen die op mijn pad komt. Moet ik mezelf het kwalijk nemen dat ik in deze positie terecht ben gekomen? Na weken onderweg is dit de eerste keer dat ik zo voor het blok gezet word, of uberhaupt zo met mezelf geconfronteerd werd. Ik sloeg mijn arm om hem heen, en heb het ochtend zien worden genietend van de natuur, dievele gezichtenen geluiden prijs gaf. Ik voelde me gelukkig. Peter had echt behoefte aan genegenheid, Het reizen heeft ook zijn nadelen zeker als je zelf vind dat je je leven zo moet leiden. O nee alweer zo laat ben net terug van de kleine Ko chang om mezelf op tesluiten in een hotel waar je om tien uur binnen moet zijn, ik ga tot morgen dan ga ik verderzegik nu