HET GEZIN

wauw, het is alweer veertien december,over een maand zit ik al twee dagen in mijn avontuur. Whaah, kippevel loopt over m`n rug van de voorstelling die maar geen beelden produceerd. Gedachtes die de hersenen aan het werk wil zettenechter geen vervolg kent.Mama weer terug naar Suriname, pa en ma Van ZaanenaarLaPalma, diepas weer terug zijn als ik in het land van de glimlach ronddool. Lorenzo naar schiphol gebracht, voor zijn terugkeer naar sranan, waar broer lief Cor het ja woord gaat geven aan zijn geliefde, in zijn geliefde suriname. Ieder zijn eigen pad in het leven wat eigenlijk al een avontuur op zich is. Het plan wasom precies de twaalfde en update tegeven, maar ja opgeslokt door de dingen van alledag is dit het eerste moment voor mezelf. Voor Dean en Jazz komt hetook steeds dichterbij. Twee maanden lang zonder moeder binnen hun bereik. Wat een prachtige kinderen, ook hun leven zal een andere wending nemen. Hoe egoistisch het soms ook voelt, alle reacties van de kids meegenomen(Twee maanden waarom zo lang ) gunnen ze me 60 dagen voor mezelf. Mama ik ga je echt, echtmissen. Die Jazz , laat geen moment onbenut om aan te geven hoeveelze van me houd, met de weder vraag of ik ook van haar hou. Meer dan jij ooit van mij zal houden. Hoe weet jij dat nou? Wacht maar tot je zelf kinderen krijgt, is dan het antwoord. Tja wat moet je met die informatie, daar kan je inderdaad niets mee, we leven nu. De spiegel dieik viade kids weerkaatst krijg, maakt het besef dat het leven is wat je er zelf van maakt heel groot. De scherpevisie van Dean zet me keer op keer weer aan het denken. Ook de liefdevolle band tussen Dean en Jazz samen hebben, maakt dat ik ze rustig in de handen van papa kanachterlaten. Ook dat geeft een mogelijkheid tot banden die tot nu toe niet aan de oorde zijn geweest. Geef ik mezelf nu een vrij briefje om te doen wat ikwil doen? Ik ben daar wel de aangewezen persoon voor, als je niet met jezelf in het reine kan komen gaat het nooit gebeuren. Ondanks de negativiteit die ik soms toesta in mijn systeem, door gedachte en meningen, kan ik mezelf echt gelukkig prijzen met deze drie mensen, die ik mijn gezin mag noemen. IK HOU VAN JULLI!Geen echte plannen voor de reis zelfs geen eerste overnachting. hoe ik het ook zou doen niets is zeker dus geen plan maakt het wat vrijer en mijn hoofd. Ik kan elke dag opnieuw alle kanten op. gewapend met een backpack en de lonelyplanet, eh ja maar wat gaat er dan allemaal in die back pack? Niets was m`n eerste reactie, ik koop alles daar, alleen, bergschoenen,gympen, slippers, underwear,een jurkje, een boek, fototoestel, een spel kaarten, een slaaplaken, o ja drop, tandenborstel en dat soort toilet artikelen. En dan nog een buidel voor alle belangrijke papieren.ghaaghaah ghaah geloof je het zelf? ach ikheb nog ruim drie weken om me daar druk om te maken. Eerst maar genieten van het geluk wat me hier tot een gelukkige vrouw maakt.

De twilight zone.

Achter de computer op het vertrouwde adres, beleef ik de reis keerop keer. Niet wetende wat me eigenlijk te wachten staat. De angst slaat zo nu en dan toe. Waar begin ik aan en vooral ook way! Ik denk dat ik alleen ga, maar weet al te goed dat ik al die deeltjes met een bepaalde geldinsdrang in mezelf mee neem. Ik krijg het nog druk met mezelf. Whoozes het komt steeds een stapje dichterbij. Als eerst het boeken van de reis, de nodige inentingen, visa aangevraagt en deze weblog. De meningen zijn zo divers dat het een goed begin is om alle kanten of veel kanten belicht te zien. En het mooie is dat niemand het nog weet wat er komen gaat. potverdikkeme wat een uitdaging, ik dank mezelf op mien blote knieen dat ik dat aangegaan ben.Whiehoehw Thailand here I come. hoe ik het doe doe ik het, wat ever happens happens, twaalf januarie is de dag, dat dit wezenloze avontuur beginnen mag. yoehoe krijg ik binnen met een nog onbestendig gevoel,eerst maar aankomen inThailand is het eerste doel. kus Anne Alias Bond.