There we go

Die Ed Van Zet, nog steeds aan zet. Ik moet eerlijk toegeven dat ik Ed al veel eerder thuis had verwacht, maar voor ons aller geluk zittten we nog steeds in de voetbal race.Sterker nog 'we' staan in de finale. Je zal er maar zo dichtbij staan, dat je onderdeel van het gebeuren bent. Hoewel het contrast groot is ben ik blij toch een paar dagen Zuid Africa te hebben ervaren. Townships zo armoedig, wat bij ons een windscherm is, is daar een kapper, supermarkt, garage of iets dergelijks. Pak 'm beet zo'n vijf kilometer verderop is een stad zo modern, tja zoals iedere andere wereld stad, dan toch de blijschap als je daar voorbij scheurt in de luxe auto die verschrikkelijk afsteekt tegen de hutjes wat hun hele bezit lijkt te zijn. zwaaien als ze zien dat je hun kant op kijkt, met een lach van oor tot oor. toen ik vroeg wie er rijker waren "zij" of "wij" keek Tim, Edwin zijn collega me aan, hoe kun je dat nou zeggen, ze hebben niet eens riolering laat staan sanitaire voorzieningen, mensen lopen langs de weg te bedelen, kinderen spelen in het puin, weinig toekomst perspectief. Toch zijn ze vrolijker als de gemiddelde stads bewoners die ik gezien heb. Er word veel muziek gemaakt je ziet ze dansen en het kleine beetje wat ze hebben delen ze met elkaar. Dit alles nog als ervenis van de apartheid die van 1948 tot 1994 heeft geduurt Soweto staat voor South Western Township. Hoe dubbel kan het leven zijn als de telefoon gaat en Ed belt met de mededeling dat als de boot over de grachten schreid met daarop 'onze jongens' die door hun top prestaties worden geeèrd. Het hele land die in saamhorigheid is beland wil een plekje langs de grachten, hoe dicht op elkaar ook, het maakt niet uit, even een glimp, een biertje en de gezelligheid van blije mensen, 'het feest''   met een ongekend eind, en ik mag mee! Joehoe, wat een leven  toch. In het apartheids museum krijg je een helder confronterend beeld over hoe het in die tijd was. Hartverscheurend, en zeker niet minder als wat er toen met de joden is gebeurt, mens onterend, en nog maar zo kort geleden. In sommige wereld delen gaat het nog steeds door. Raar besef dat wij samen de wereld in stand houden. De luxe waar ik door omringd werd voelde onwerkelijk aan. Genieten was dus weer de enige optie, wat soms schaamtelijk aanvoelde. In Durban waar de wedstrijd plaats vond zijn de straten letterlijk schoon geveegd en de inwoners weten niet wat er met de straatbewoners gebeurt is, en dat allemaal zodat wij al weken lang in exstase zijn van de tot nu toe behaalde overwiningen. En zo worden de rijke rijker. pijnlijk hè, De haren uit m`n hoofd getrokken die het er niet mee eens waren dus, geen haar op mijn hoofd die niet op de boot stapt om dat van de andere kant te mogen mee maken, te bedenken dat ik anders niet eens gegaan zou zijn. Tja en dat ik nu spijt heb niet alvast bezig te zijn geweest met de voorbereidingen voor Suriname, neem ik er gewoon bij. Suriname here we come! Voor het eerst met het gezin naar Suriname, het land waar ik geboren ben, en me mede door de geschiedenis van het land heeft gemaakt tot wie ik ben, dus ook  Dean en Jazz . wat een avontuur, wat gaat het ons brengen? In ieder geval een hoop Liefde en warmte. Al is het alleen maar van Ma, Cor en zeker ook Oma. Arnie, Nico, en de Twee Bo's zijn ons voorgegaan, genieten met volle teugen van het primitieve wat geboden word. Ik stiekem hopend dat Paramaribo niet zo snel in een wereld stad veranderd, Het genot word er zeker niet minder om, de intensiteit van een andere wereld des te groter. De zomer is in vollegang, geniet, wat je ook gaat doen. Tot in Suriname. Een zweterige brasa Anne.

3 reacties | Reageer

5 mei - bevrijding?

Als de tijd van de feestvreugde samen met de aankondiging van het mooie weer zijn intrede doet is het belangrijkste aspect vrijheid. Vrijpostigheid wordt het ook wel genoemd. Wie durft er eigenlijk echt vrij te zijn, is dat niet een illusie, een waanvoorstelling, een diep gewortelde wens om eindelijk te laten zien wat het is om echt onbelemmerd te ervaren hoe het is jezelf te zijn? Wie ben je, wat vind je aangenaam zonder een waardeoordeel van anderen. Is pedofilie een keuze, of een nalatenschap bij je geboorte. Houden wij het niet duister door het te willen verdonkeremanen, eigen impertinentie geheim te houden. Leuk zijn is toch het doel zonder te beseffen wat de prijs is die we ervoor betalen. En als je het te moeilijk vindt worden gaan we toch shoppen in de speciaal ingerichte maatschappij die ons bijna indoctrineert daar onze heil in te vinden. Worden we tijdens ons slapen niet wakker gehouden door onze ziel die via ons onderbewustzijn probeert voeten aan de grond te krijgen. Macht over de ander niet een makkelijker prooi, dan je eigen persoon te voeden met wat het zo nodig heeft. We hebben toch alles wat ons hartje begeert, wensen die de materie sterker maakt dan de oorsprong van ons gedrag. Zijn er mensen gegaan voor mijn vrijheid of is macht het ongedwongen gevoel. Is ons opgedofte uiterlijk niet het toetakelen van onze ziel, die weer beschermd wordt door de maatschappij. Als je haar maar goed zit? Mag ik zo vrij zijn je uit te dagen, te gluren wat vrijheid voor jou betekent. Voor mij is het duidelijk, maar gelukkig voel ik me vrijmoedig genoeg toe te geven dat m'n eigen reflectie het pad verdoezelt.  Het leven is de langste reis, een zoektocht daar kun je maar beter vandaag mee beginnen.

5 reacties | Reageer

De cirkel is rond

Als het aftellen begint, is het eigenlijk nog te vroeg, toch probeer ik me een voorstelling te maken hoe het zal zijn. Bankok was dit keer, of beter gezegd ik was klaar voor bankok terug van Koh pagnan, waar ik heb besloten thuis achter m'n computer de verhalen toch op te schrijven omdat iedere plek een soort van aantrekking op mijn zijn heeft gehad. wat een trip, ervaring, ontmoetingen, herkenning, Alles leek zich op het juiste moment aan te bieden. Dit gun ik echt iedereen! Ik heb net een heerlijk soepje gegeten,( cocos soep) waar ik aanschoof bij een spaanse vrouw die met tranen in haar ogen stuurloos zichzelf afvroeg wat ze hier deed. Wauw zeg ik, ik zie mezelf zitten bijna twee maanden geleden, stuurloos, omdat Bankok in het begin te overweldigend is zeker als je geen kamer kunt vinden. Ik gaf haar een schop onder haar reed door over mijn reis tevertellen met een blijdschap van een kind dat voor het eerst een ijsje krijgt en al morsend het lekkernij te veroberen. met de wetenschap dat er ook nog andere smaken zijn.  Ik kwam vannacht aan om weer geen kamer te kunnen vinden. Er was nog zoveel leven o straat dat het probleem plaatsmaakte voor bewondering voor een stad die echt vierentwintig uur lang leeft met plekken die op een dag wel minimaal drie maal van uiterlijk veranderen, in de ochtend zijn het veelal  winkeltjes op straat te vinden om tegen het avonduur te veranderen in restaurantjes, om later weer plaats te maken voor barrejes. Ik kwam dus aan in een lange rij tafels met gezellig kletsende mensen, die je al heel snel uitnodigen om er bij te komen zitten. In mijn hoofd moest ik eerst een guesthouse vinden. Maar na een uur niets te hebben gevonden nam ik de eerst volgende aan bieding aan en binnen een half uur had ik een schappelijk guesthouse, eentje met een hard bed in een kamer iets groter dan het bed zelf, gezamelijke douche waar het toillet nog net niet onder de douche staat. Normaal ook maar dan hoef je niet te delen. Ik had beloofd terug te komen. Daaraan gekomen en twee mensen van het guesthouse meegesleept om drie  uur in de morgen, stonden ze net op om te gaan. Zo belanden we weer met andere aan een tafel. Wereldse gesprekken met wereldse mensen. Daar was Daniel een italiaan die naast me kwam zitten en lachend  ervaringen uitgewisseld. Waar heb je zin in vroeg hij, wat ik nu doe heerlijk. He je zin om naar een andere plek te gaan. De rest wilde weer terug, dus daar ging ik dan een beetje zwalkend door de straten waar nog velen gezelli hun ding deden. Tot het licht begon te doven en ik weer terug naar het guesthouse wilden. Hij had beloofd me te brengen. Terug in de straat waar het allemaal begon, zag ik opeens de jongen van het zelfde guesthouse als ik, hij kwam me ophalen. Who wat lief zeg. We besloten aan teschuiven en nog een biertje te delen, tot dat Daniel vroeg om door te gaan. Ik nam afscheid van een groepje mensen waarvan een thais meisje me bleef aangapen en steeds zei oh your so sexy your mouth I like. Ze zat daar met een whale die niet onbedeeld was, vel blauwe ogen en een goed lijf. Z bleef maar benoemen dat hij zo groot geschapen was en wel wilde delen. Je kon me echt opvegen en iedereen lachte vrolijk mee. Ik groete en besloot achter Daniel aan mijn guesthouse te vinden. Na luttele seconden, vertelde Mr Italy wat het plan was, ik lachte en zei nou ik denk dat ik dan weer naar de groep ga want dat is niet wat ik in gedachte had. (wat dan wel naief geval) Wel it's up to you take it or leave it. IK groete hem en ging weer terug nadat ik mijn verhaal verteld had kon je der rest van de groep wel oprapen van het lachen, Waarop de whale tegen de turkse jongen uit het guesthouse zegt, zeg eens eerlijk waar ben jij voor terug gekomen? Eh wel yeah Oke I atmitt. Achter af dacht ik, er staat zo groot blije eikel op mijn voorhoofd geschreven dat het makkelijk te verwarren is. Waarop de Whale vraagt hoe voelt het om door iedereen inclusief de vrouwen sexy gevonden te worden? Nu was het mij beurt om opgeveegd te worden. Ik antwoorde ik voel me sterk omdat ik bepaal wat er gebeurt en dat is dat ik nu heerlijk ga dromen van al wat er in m'n dromen mag gebeuren. Ayden besloot met me mee te lopen nog effe gerookt en over (ja ongelooflijk) politiek gesproken. hij respecteerde me keuze en dat is het leuke van reizen, je gevoel durven volgen met alle risico's van dien. en het ergste wat me gebeurd is is dat ik alles van waarde ben kwijtgeraakt ( papieren) om de grotere waarde in mezelf te vinden, hoe erg is dat? Home sweet home bring it on. Ik heb er zin in al is het alleen maar om het laten gebeuren wat het leven te bieden heeft, volgens Harry is het al voorbestemd zonder het te weten, dus, waarom niet leven en laten leven, alsof iedere dag de laatste is zonder te blijven geloven dat je het niet een klein beetje kan beinvloeden. O wauw, voor het geval iemand me vraagt wat het met me gedaan heeft kan ik alleen maar zeggen O wauw . Dat is iets wat je moet ervaren want vertellen is een slap aftreksel van het gevoel dat me echt heeft doen leven to the fullest, zonder schaamte. Sommige dingen doe je gewoon niet maar de meeste dingen wel. Gek idee dat ik straks weer bijna iedereen ken. Dit is echt een heel zweterige kus uit de stad die zo heet is dat je sterk moet zijn niet aan alles toe te geven.(gwahaaahahhwa) Tot THuis  

8 reacties | Reageer

Ankor, De Bong, en het gezin

De taxi chaffeur droop af. Ik pakte mijn pack en volgde Jacob naar zijn kamer.Na het vertellen van het verhaal, kon je hem wel opvegen en zei; T.I.C tja natuurlijk. tja natuurlijk THis is combodja. Ik nodigde mezelf uit naar Ankhor what en zijn zon opkomst. hij vond het een geweldig idee, alleen al om zijn moeder te scohkeren, die met haar vriend afgereisd was naar dit werelddeel, met wie weet wat voor reden. Jacob had in iedergeval voor zichzelf besloten er van te profiteren, door alleen ziljn kamer te betalen en de rest te laten sponseren. en ik moest vijf dolar sponseren voor de tuk tuk. Kwam dat effe goed uit, over hoe de tempels te bezichtigen had ik nog niet nagedacht. Even waren mijn gedachten weer in Pai bij larry die de magische tempels wilde laten bezichtigen en wat het mij zou doen. Geregeld voor mij dus een koopje. Al heel snel voelde het vertrouwd en bleven we heel lang door kletsen, om de volgende dag vermoeid om vijf uur in de afgesproken tuk tuk te zitten, eerst pinnen en dan naar zijn moeder en aanhang. Voor hun hotel stapte hij uit om vervolgens met niets vermoedende mensen terug te keren naar de Tuk. Aan hun blikken was duidelijk af te lezen dat zijn ouders mij daar zeker niet verwachten. Ik voelde geen plaatvervangende schaamte, nog ongemakkelijk, dit was iets tussen hem en zijn moeder. Als door de duivel achternagezeten haasten we ons naar de tempels om ook maar niets te missen. In al mijn enthausiasme kocht ik als enige een drie dagen ticket om het rustig te kunnen opnemen. Ruim optijd stonden we met niet gelogen honderden andere te wachten op wat er komen ging. Ook nu weer ieder om zijn eigen redenen. Veel mensen zijn zo met het fotograveren bezig, dat het gevoel erbij op een tweede plan kwam. Ik genoot stilzwijgend van de mensen meute, sommige zittend andere snellopend en ook zei die al aan het genieten waren wat er nu geboden werd. mijn fantasie voor het maken van foto's, (jongens het verhaal laat evenop zich wachten, door gebrek aan enrgie) tot snel kus anne     

7 reacties | Reageer

Cambodja en de Bong

En daar ging ik weer, op naar wat het ook zal zijn, met als doel het bezichtigen van de Ankor Wath en de andere temmpels, met een geschiedenis waar ik julie nu niet mee wil vermoeien. Hoe ik zelf ook steeds weer richting geef aan het slenteren door Thailland, is het afscheid altijd weer moeilijk. Maar merk ook dat als het te gezellig word, ik toe ben aan een nieuwe uitdaging. Het leuke van Koh Chang is de natuur met al zijn geluiden en de aapjes, die als rovers de groenteman aanvallen om wat fruit mee het oerwoud in te slepen. Nu ik koh samui heb gezien was het zeker niet het mooiste strand  wel stralende mensen, die binnen no time oude bekenden werden. Het leukst vond ik de water gesprekken voor je het weet wereldse gesprekken met wereldse mensen. same same, but diffrend Tja toch was het tijd om te gaan. Stil afgereisd naar de grens om na het innen  van mijn visum, (met enige verbaasde blikken over mijn vel roze tijdelijke paspoort) lopend naar de grens met volle bepakking, om daar over te stappen op een minivan die me naar Siem Reap zou brengen. He he, eindelijk aan de beurt. De douanier keek naar m'n paspoort alof het de eerste keer was dat ze dit onder ogen kreeg,( nou kom op met dat ding) er  kon geen glimlach van af. Maar wel opstaan om ongevraagd mijn haar te pakken en te voelen of ik eigenlijk wel echt was, om vervolgens weg te lopen en te discussieren what to do next. Ik voelde me redelijk save omdat de nep liz me had had gewezen op de voer pagina's. NOT! Niet? Wat now! Yes! en voor ik het wist zat ik bepakt met al mijn hebben en houden achterop een motor taxi op weg naar de immgratie dienst, met de belofte van de minivan bestuurder dat hij zou wachten. Toen ik daar arriveerde waaren er drie man bezig dokumenten te voorzien van stempels,( toen kon ik er nog om lachen) om vervolgens nog net niet in de rij te staan om ook hier even aan miojn haar te voelen.( De brutaliteit) Ik probeerde nog lachend het ijs te breken, maar daar hadden ze geen tijd voor. Ik haalde mijn persoonlijk archief uit sjaan d'r back pack met de hoop weer snel op de wachtende motor te springen en zo mijn weg te vervolgen.(Duh) T.I.T  Anne weet je nog. Na z'on anderhalf uur kwam ze terug om te vragen waarom ik had gelogen over de lengte van mijn visum. Na veel heen en weer handen en voeten werk, vroeg ik of ik even op het internet mocht. No can. Die begreep me niet dacht ik , stond op om te laten zien wat ik bedoelde. No can, Ambassade, I call to, No can. Ik werd en een beetje moedeloos van, wat ik ook wilde proberen deze waren er niet om het mijn naar 't zin te maken. Stomme trut, Lizz,( Eigenlijk dacht ik kut wijf ) Hier zit ik dan. Drie en een half uur later, een volgestempelt paspoort en een rib uit mijn lijf verder zat ik weer achterop bij de vrouw die al die tijd op me heeft gewacht voor drie euro. Meer had ik niet omdat ik de bui al zag hangen, het busje was zonder mij vertrokken. Nog wel het vermogen blij te zijn ,dat ik nu met een gerust hart in Bankok over de grens zou kunnen, maar daar hield het wel mee op. Het ergste was dat ik wist dat ik kansloos mezelf moest laten afzetten, nu de enige optie een taxi was want geen bus ging meer naar Siem Reap. Belaagd door verschillende Cambodjanen, die me natuurlijk allemaal als doelwit zagen. De overgang was net zo groot als Zaandam Bankok. hier de geur van armoe en veel bedelaars die je gewoonweg belagen. Oké, daar ging ik dan, veels te stoer voor hoe ik me voelde. Eén van die gastenliep met me mee om vervolgens voor 600 bath (gelukkig Bath) me in een auto te proppen waar al 5 mensen in een toyota personen auto zaten ik gaf het op ( Ik dacht al vaker met het bijltje gehakt te hebben )  mijn koffer in de achterbak om samen met, (wacht effe met de bestuurdes 6 ) drie volwassenen en een kind plaats te nemen op de achterbank. Na 15 minuten nog geen beweging in de auto om vervolgen na nr 7 die naast de man voorin plaatsnam de auto te starten en de trip al toeterend te aanvaarden. Heb ik dit, hou ik dit tweeén uur? nou nee! Na twee en een half uur, en totaal 11 geen engels sprekende mensen in de auto verder, moesten we van auto wisselen. Mijn zorg was het vinden van een Guest house dus toen dat gebeurde en we goed en wel in de andere auto zaten( van het zelfde formaat) kreeg ik een winti, no hoorde ik mezelf roepen I have to find a Guesthous. Idereen keek me aan om vervolgens weer voor zich uittestaren. Ik besloot te gaan slapen om weer gewekt te worden door nr twaalf die met haar iele billetjes in mijn gezich voorovergebogen te gaan staan alsof (voor mij dus als enige niet) het de normaalste zaak van de wereld was. De bestuurder samen met vier vowassen en een baby  voorin, ik met vier volwassenen en een klein meisje achterin. Steeds een minder om vervolgens over te blijven met een vrouw. Ik wil niet als laatst in de auto blijven en raakite redelijk opgefokt. Hoe ga ik dit oplossen, wat nou als hij me er gewoon ergens uit bonjourd? He he Siem Riep. Waar de guesth zich bevonden joost mocht het weten. opeens zag ik een paar toeristen tijdens het tanken. ik schoot uit de auto voor enig info, met als antwoord we stay in a hotel. for how much? Ook zei keken alsof ik gek was geworden zo een vraag te stellen. Uiteindelijk de goede aangesproken die me vertelde waar de Guesthouses zich bevonden zeven volle verder, besloot ik bij de achste de stoute schoenen aan te trekken en de jongenman die voorbij flitste aan tespreken met als vraag can I please stay in your room? Well I have to bed's, if you don't mind getting up at 5;30 it's just fine by me. Wauw, morgen is morgen nu is nu. Ik wilde m'n pack uit de achterbak halen om vervolgens tegen teworden gehouden door sir de cap driver (er lwalm nog net geen vuur uit mijn ogen) die meer geld wilde voor het zoeken naar een onderkomen.  Ik trok die tas uit de auto met de woorden How dare you! door al die mensen die hij en zijn kameraad oppikte zat ik nu met Jacob of beter gezegd Jacob met mij opgescheept. Ja luitjes het is nu bijna 1:15 morgen een trip maken met als pick up time 7:15 samen met Jetty en Ulrich, dus ik hoop morgen voor ik de laatste keer verkas en in Bankok beland, het af te maken. En ja ik heb een foout gemaakt door het verhaal Dean en Jazz onder de foto's op te slaan. Als je er op klikt komt nog een verhaal in beeld voor wie het niet wist. Een warme groet uit Koh samui. een fijne avond geniet ervan. Anne Alias Bond    

1 reactie | Reageer

KOH CHANG ko chang

He hoi halo, weer een up date van Thailand en zijn geneugten. Het laatste verhaal stamt uit het noorden, terwijl er al weer (shit ja) weken voorbij zijn gegaan. Toen ik bij Jetty en Ulrich vertrok, naar Koh chang had ik geen vermoeden van twee eilanden met de zelfde naam. Ik liet de travel agent het briefje lezen, maar ja de liet me ook niets vermoedend afreisen naar de grote van de twee eilanden. TIjdens het boeken vroeg hij me " are you sure verry quiett. Mooi dacht ik krek wat wou. Nou het gedeelte van (Natuurlijk) alles vergeten kennen jullie. Eindelijk dan toch met alles erop en erin op weg naar mijn eerste eiland in thailand. De gevoelens waren dubbel, wat was dat heerlijk, en om dan weer te gaan is toch elke keer weer spannend. Het publiek uit Pattaya toch anders dus weinig contact onderweg. Heerlijk op mezelf met vele gedachte die Tja rare gevoelens los maakte. Ik ben dus wie ik ben, maakt niet uit waar ik ben, dat moet ik dus accepteren. niet dat ik dat niet al wist, alleen hier komt het echt in zicht. Vrijheid in de ruime zin des woords, met alles erop en eraan. Kom daar maar eens mee thuis. In de rust stand van het busje ergens halverwege de twee bestemmingen hoorde ik een nummer van Cindy lauper gezongen door iemand unknown. I wanna see your true color. (waarschijnlijk een anndere titel) Wow wat gebeurt er nou en ja hoor daar ging ik weer, een redelijk oud nummer die nu insloeg als een bom. Dat is inderdaad wat ik wil. Wat beweegt ons en waarom? De meeste weten alle gebeurtenissen in de wereld maar wat ons dichtbij beweegt geen idee.  Maar als iedereen meer zijn ware gezicht zou laten zien zouden er minder geheimen zijn. Huilend om het geluk van het moment. Als je  je gaat realiseren hoe je inelkaar zit, Met als enige getuige ik, is de verantwoordelijkheid naar me zelf toe soms ondragelijk, niet in eerste instantie voor mezelf, maar voor een ieder daarom heen, wat zullen ze wel niet denken? TOt je dus ergens op de wereld bent waar ik de enige bent die weet wie ik ben. Ik heb mezelf menig maal verbaasd zeker omdat ik zoveel gesprkken heb gevoerd zonder uitleg maar verder borduren op de vragen die me tja eigenlijk al heel lang bezig houden. Enfin op naar Kochang. Overstap van bus naar pond, om de laatste kilometers naar en stil eiland. Ik was inderdaad de enige die nog eens twintig minuten verder geslingerd werd in het oerwoud met prachtige bergen op de achter grond. Whoo wel spannend, stel, Ja dat heeft dus gewoon geen zin om voorstellingen te maken, en waarom zou ik, binnen nu en snel zou ik het wetenen bevalt het niet dan ben ik toch zo weer weg! Geweldig wat is dit leuk mooi en druk! Ik begreep er niets van het guesthouse heten Sunset hut ipv bungalow, maar dat kan de best overkomen toch? O nee vol geen hutje meer beschikbaar voor mijn persoon. Ik besloot een sigaretje te roken om weer met volle bepakking in de brute hitte een onderkomen te vinden. Vol, Vol te duur, Ik had al meteen iemand gevinden die me wel wilde helpen zoeken. Tja dat sla je natuurlijk niet af toch? Eentje binnen het budget maar geen directe uitzicht op het strand en de blauw ogende zee. Wel op loop afstan van het zandtrand van Lonley beach. Ik besloot het te nemen en tja morgen weer een nieuwe dag met nieuwe kansen. Met cyaankali onder me arm op weg naar het restaurant wat direct uitzicht geeft over de zee. O ik voelde me echt happy. Na een tijdje schrik ik wakker en zie dat ik een tafel genoot heb die heerlijk van een spies vlees zit te genieten, die mompelt wow your buissy when your sleep. Was i snorring vroeg ik hem, no just moving like you wher on the run. Oke dan. Samen met( o zo vreselijk slecht in namen dat ik ze maar gewoon zelf een naam geef) Ben de hulp tijdens het vinden van mijn onderkomen, raakten we weer in een avond vullende gezellig gesprek. Gek dat ik meerendeel mannen ontmoet, Er reizen niet veel vrouwen alleen. De volgende Ochtend besluit ik eerst in het zelfde restaurant als de vorige avond te ontbijten. een heerlijke papaya salade met sticky rice. jamie. Ik raak in gesprek met Claudia uit Braziel die met tranen in haar ogen haar laatste maaltje veroberd. Haar hut verkoopt ze onbewust aan me. Ik met haar mee omvervolgens mijn intrek te nemen ver van het strand maar zo heerlijk rustig op een berg waar ik mijn vol gevreten lijf ook wat beweging geef. Ik was hier echt op mijn plek. In het dorp beneden kom ik de ene bekende na de andere tegen, waaronder ook Jacky uit Pai. De lokal die me tijdens me eerste nacht in Pai een lift gaf naar het concert. Een inige brassa nam ik in ontvangst, met de mededeling dat ik hem wel weer tegenkwam. Every night Playing in this bar Stone free. Te gek! besloot meteen gebruik te maken van mijn hangmat die gewoon aan het lonken was. Tot het natuurlijk weer tijd was om te eten. EIndelijk kreunend van de trip naar boven. wat bezielt me dan ook! Weer in de rust stand hoorde ik ergens in de verte een stem. Ik schrok zo vreselijk dat de Engelsman bijna een hartsberoerte kreeg van mijn bekende gil. Peter was zijn naam een rastafari. Of ik zin had om vanavond wat te gaan drinken in de bar waar een van onze buren aan het werk was. IK zei ja. En zo leerde ik KO changs grootste rokkenjager kennen. Wat een heerlijkheid, eentje waar menige een ook wel fantasieen bij krijgt. En die verhalen waren de bonus. In geuren en kleulren kregen we elke dag weer een nieuwverhaal. Maar dat terszijde. Ik liet Peter weten dat ik naar het Bandje wilde kijken, hij besloot meer te gaan. En voor ik het wist werd ik getrakteerd op een staaltje van Peter zijn kunsten. O wauw, Dit zijn de exstraatje. Ik besloot een eind te maken aan de avond, wilde opstaan en gaan toen Jacky achter me aankwam met de onmogelijke vraag of hij bij me kon logeren want hij had nog geen plek om te slapen. Shit nee, Al die gedachte die eigenlijk allemaal het zelfde doel hadden, op een vriendelijke manier sorry zeggen, maar nee dat gaat niet lukken ik heb maar een bed. Nou dat schoot in het verkeerde keelgat Hij was boos heel boos. Ik probeerde het te verzachten, maar het was om te slapen niets anders. Ik voelde me in een klap ontzettend rot, wat nou als hij echt geen plek had? O come on now Anne Are you that naief? Eh wel eh No but So zegt Peter let's go. Ik mompelde nog eens dat het niet persoonlijk was, maar dat ik me dat niet kon veroorloven.( wat dat ook mocht betekenen) Zo dat was mijn eerste conflict in mijn hele trip. I show you my hart and look what you do? Ik probeerde nog te zeggen je stelt me een vraag ik leg je uit hoe het voor mij voelt en nu ben je boos? O anne come on hoorde ik Peter nog eens  zeggen. Ik stond op zei nog eens sorry, tegen dovenmans oren. Peter ging ook weer de heuvel op om me vervolgen het zelfde voorstel te doen. Tenminste, same same but difrent. HIj zou heel graag naast me liggen, niet voor de sex maar gewoon voor het gevoel. Ik vroeg hem hoe naief ik nu moest zijn na zijn beschuldiging van naiviteit. Maar Peter wilde er niet meer over praten. Maar begon er elke weer over om er over op te houden als ik wat te zeggen had. Luister Peter. Als jij er nog iets over te zeggen hebt mag dat maar dan wil ik ook iets zeggen. ondertussen hoorde ik weer stemmen uit het verleden. Tja dat heb je ervan als je tegen iedereen lacht en aardig bent, hier zit je dan. Pieter en ik hadden al veel gesproken dus ik wist wel een beetje wie ik voor me had. Ook een beetje te veel gedronken dus ja. HIj stond op ging in de hangmmat liggen maar dat is niet prettig als je dronken bent. Of je gaat zitten of je gaaat naar bed, maar hier heb ik geen zin in. HIj stond op en kwam weer naast me zitten, voor ik wist wat er gebeurde had hij zijn hoofd op mijn schoot gelegd pakte mijn hand, ik wilde nog het een en ander zeggen, Peter lag al te slapen, Wat moest ik nou? Mijn gedachten dwaalde af, Wat ik et meest ben tegengekomen in gesprekken met de meeste reizigers, is het niet goed kunnen functioneren in deze opgelegde samenleveing waar door invulling veel abnormaal lijkt, mensen die niet meer voor zichzelf denken maar gewoon doen wat er van ze verwacht word. En ik ben daar zeker een van want sommige gedachten durf je niet eens uittespreken. Ik moet bekennen dat ik het niet verwacht had van beide niet, zeker niet van Pieter. O wat was dat heftig. Ik ben inderdaad een flirt maar zeker op reis heb ik gemerkt dat dat ook tegen kids, oudjes, eigenlijk tegen iedereen die op mijn pad komt. Moet ik mezelf het kwalijk nemen dat ik in deze positie terecht ben gekomen? Na weken onderweg is dit de eerste keer dat ik zo voor het blok gezet word, of uberhaupt zo met mezelf geconfronteerd werd. Ik sloeg mijn arm om hem heen, en heb het ochtend zien worden genietend van de natuur, die vele gezichten en geluiden prijs gaf. Ik voelde me gelukkig. Peter had echt behoefte aan genegenheid, Het reizen heeft ook zijn nadelen zeker als je zelf vind dat je je leven zo moet leiden. O nee alweer zo laat ben net terug van de kleine Ko chang om mezelf op tesluiten in een hotel waar je om tien uur binnen moet zijn, ik ga tot morgen dan ga ik verder zeg ik nu      

10 reacties | Reageer

'T Vervolg

Ik weet niet precies waar ik gbleven ben maar ik ga nog even terug naar Pai, ook al besef ik nu dat het leven geleefd moet worden met open visier anders mis je tijden de minder leuke momenten de boodschap, om zo ook van de tegenslagen te leren. De zelfde avond bij aankomst in Pai besloot ik de buurt te gaan verkennen en het adres van de flayer, die ik in er mijn handen gedrukt kreeg te vinden. Ik liep (in het begin is het altijd effe wennen) het dorp in en was goed en wel over de brug toen toen er een local riep wauw lady nice hair where are you going? just walk a little bit. Do u want to go to a party? Tell me what kind, haalde de zelfde flyer tevoorschijn die ik had en zei, is it far from here. hop on and i bring u. en voor ik het wist zat ik goed en wel achter op de scooter, jacky was zijn naam. We  reden de stad uit, shit ging er door me heen te samen met honderd andere hersenspinsels. Nu niet gaan flippen Anne, relax, midden in de stad opgepikt waar heel veel getuigen waren, (ja dus) hij stopte voor een huis, o nee nu is het echt gebeurt ik weet niet eens waar ik ben. Maar het enige wat hij deed was de weg vragen. Het feest zag er gezellig uit , toch voelde ik me gespannen. Wil je blijven vroeg hij? wat ga jij doen? Hij wilde naar huis om te slapen. Eenmaal weer in de stad was ik blij met deze ontwikkeling, En besefte dat je altijd naar je eerste gevoel moet luistern, fout gaan kan altijd, toch angst is de slechtste raad gever. Ik liep nog wat rond kletste hier en daar wat tot het tijd was om de uitdaging in het koude hutje op de o zo mooie lokatie  aan te gaan. Ik heb zeker tien minuten staan wostelen met in de ene hand de sleutel en de andere the flashlight om mezelf van licht te voorzien. voortaan het buitenlicht maar  aanlaten. Een voorbij ganger bood aan te helpen  en daar stond ik heel onwennig, eerst even naar het toilet. En daar was ie een mega spin zo groot als mijn hand. Holy Fuck, wat nu? Ja Anne je moet toch plassen hij lag bewegingloos, eigenlijk heel onschuldig, zich zeker niet bewust van mijn paniek. Ik liep heel rustig(( zón twintig cm bij mijn nieuwe kamer genoot) op naar het toilet, mijn ogen strak op de spin gericht. Hij bleef zitten waar ie zat zonder zich te veroeren, een stilzwijgende afspraak maakte ik met mijn huisgenoot, ik liet hem met rust en hij mij. Ik maakte me klaar om in de klamboo te kruipen om me over tegeven aan wat er komen ging. met af en toe wakker tussen door, werd het de volgende morgen. Wat voor een, heerlijk genietend van Harry en het uitzicht zag ik Larry weer. Wel how are you today, did the cat leave you alone? Yeah but instate i get a huge spider. Hij begon te lachen en noemde me een dare devil indanks al je angsten zit je toc in een hut. En dat was ook de uitdaging, want iik hier weer, de mens lijd............ Hij zei so your from Amsterdam. I do, haalde een pakje sigaretten tevoorschijn met daarin een shaggy. Is that a normal one? Well Anne from Amsterdam, What do you think it is? Now hoorde ik mezelf blij zeggen. aren' t   you afraid, wel are u vroeg hij. Ehh eh, hij had hem al opgestoken en een paar trekjes genomen voorens hem aan mij te overhandigen. Ja jetje, heerlijk, nog een en nog een. En zo verdween ie weer in het zelfde pakje waar 't uigekomen was. I was  thingking about getting something to eat and drink, you wanna come? Now, way not? Geen idee eigenlijk. en zo gingen we naar de overkant van de rivier. Dit was echt helemaal te leuk, binnen now time zaten we in een geweldig gesprek over het leven en wat dat voor ieder van ons inhield, deelde een grote chang en nog een waarom niet voelde me springlevend, genietend van de vlinders die een soor van tikkertje leken te spelen in de bomen aan de rand van de rivier. Hij vertelde me, zich te laten vewennen met een massage en bood me er ook Eén aan. Ik besloot terug te keren naar Harry nadat ik met hem meegelopen was naar de salon. Ook vertelde hij me over een boek genoemd Thai fever, waarbij, als je een relatie aangaat met een thai, je samen het boek kunt doorworstelen voor een goede verstand houding, met op de ene blz de thai versie en de andere de engelse. Geweldig idee. Hij vroeg me naar de zonsondergang te komen kijken. En zo namen we afscheid. Ik besloot langs de boek winkel te lopen op zoek naar het boek. En daar was Simon een engelsman die opzoek was naar een thais woordenboek om zo in contact te komen met de thaise vrouwtjes. Ik vertelde hem over het boek die helaas niet in deze shop te koop was, en zo begon onze missie, ieder om eigen rede. Simon was 34 en te grappig voor woorden met z'n keurig engels accent leek alles wel een grap. niet te vinden in Pai. Dus gingen we voor plan B een scooter huren en de bergen van Pai aanschouwen. Een ontzettend leuke dag, heerlijk gegeten, zelf nog gereden, een bos inlichterlaaien gezien, om de bladeren te verbranden tot het naar binnen sneaken van een hotspring met een paar anderen, wat niet gelukt is. al met al te leuk met als min punt dat ik te laat was voor zonsondergang bij de tachtig jarige Larry. Ingeschat dat ie het wel zou begrijpen. met het groepje weer terug gekeerd naar het dorp om ons tegoed te doen aan een perfect gekozen maaltje en geeindigd in een pub waar ze geweldige muziek maakte. Afsheid genomen om me de volgende dag weer te laten verassen door wat er ook maar komen ging, maar niet voor de berg op te lopen en mijn excuus aan te bieden aan Larry die niet aanwezeig was. Liep terug naar mijn stulpje om weer in harry te kruipen. Door het lezen van Harry komen er veel herinneringen van vroeger naar boven, met name mijn vader die op een of andere manier niet zonder verwachting van ons  heeft kunnen houden, Ipv zijn liefde kregen we zijn frustratie, die voor mij m'n eigenwaarde lange tijd heeft vertroubelt. En god weet wat nog meer. En deze gedachten bracht me terug naar het boekje van Mariska waar ik bij het lezen van het berichtje van Gisela, onze ontdekking voor elkaar naar al die jaren zoveel waarde heeft gekregen. onvoorwaardelijke liefde door gewoon te zijn wie we zijn, zonder nog te veel in tegaan  op oud zeer en verwachtingen. Hoe dichter we bij onszelf proberen te komen des te meer waardering en innerlijke groei ik met haar kan delen. Wauw! ondanks de tranen in het vliegtuig voelde ik me weer huilerig maar meer om de blijdschap en de waarde van de trip. En daar was Larry weer THank you for comming I went seeing you but you wern't there. Iwent for a hotspring this morning. graet! my apologise for not showing up last night. As long as you had fun it's fine by me. Ik kreeg een herkansing die ik met beide handen heb aangenomen. Hij vertelde zijn verhaal en ik de mijne wat een trip tot inzichten en veel gelach en gerook (natuurlijk) We besloten wat te gaan eten, waar hij mocht betalen en ik mijn goedkope restaurantjes mocht uitzoeken.  Weer naar bandjes geluisterd en hij aftaaide om morgen mee te gaan met hem en zijn thaise vriendin naar de hotsprings om zeven uur in des morgens. En zo geschiede het,heerlijk in een natuurlijk heet bad. Hij weer naar de masage en ik weer naar mijn hut om vervolgens samen een hapje te eten, met de mededeling morgen het warme nest te verlaten, met als tussen stop voor de laatste keer Shiang Mai, waar ik Matt van de massage school zou ontmoeten met als bestemming nog een toegift van de North gate. Ik besloot Pai in de middag te verlaten om nog een halve dag van de filmset en de mensen te genieten. Nog een waardevol gesprek gevoerd met een een sweed een thai Larry de Americaan aan de zaanse Anne. Waar heel duidelijk naar voren kwam, dat ondanks de wetenschap we zelfverantwoordelijk zijn we steeds weer bereid zijn ons zelf voor de gek te houden voor goedkeuring van onze omgeveing. weten dat we dingen moeten opschrijven als we verstrooid zijn als wij met zijn vieren op dat moment. Gelachen om onze gewoontes die ons ook hele leuke herrineringen opleverde. Ook genoten van de dochter van de zweet, die me bedankte voor het directe contact met zijn dochter, zo krijgt ze het gevoel dat de hele wereld van haar houd en haar zal maken die ze wil zijn.  Wat een boest van herrineringen nam ik mee door hele korte maar intense ontmoetingen, en zo werd ik ook in S. Mai ontvangen door Matt en een tjech die me opwachten, Japans gegeten, en weder gelachen dat we als moraal van de avond alle drie met elkaar eens waren dat we toeschouwers van ons eigen leven waren. Als dolle door S.Mai gescheurd met zijn drieen op de scooter, om ook hier weer een heerlijke versnapering te scoren, waar beter als de Giant waar het net was alsof ik de Kade binnen kwam lopen. Hoi Anne, hoe is het. Kopje Thee gedronken om vervolgens onze intens prachtige hard lachende confronterende gesprekken te vervolgen. nog even laten afleiden door de north gate die ook niet de vodoening gaf van de gesprekken die soms voor lange nadenkende stiltes zorgden die goed voelde. Nog een dag dan om vervolgen Maandag naar Pattaya af te reizen. En hier zit ik alweer Drie dagen met nog meer inzihting en afscheid, die zo in elkaar overlopen alsof het al in de sterren te lezen was, als je er voor open staat. De laatste dag in Pai, met de belofte Larry in Holland te ontmoeten, een laatste maal en tesamen de aftocht naar de bushalte. Iets te vroeg, dus nog maar een drankje, met als laatste woorden Anne you are a remarceble woman do not loose it. Ik stond op gaf hem een innige brassa. Zonder om te kijken met tranen van geluk, alle wijsheden opgeslagen, en toch ook weemoed en mijn vader in gedachte, verzinnend dat hij het was die het tegen me zei. Tegelijkkertijd wetend dat ik het niet meer nodig heb. IK zit hier in mijn guesthouse op de laptop van amir de god van zijn eigen verbeelding te typen. battery low dus Tot tot Maar dit eiland was de eyeopener en die houden jullie noe te goed. Met een beetje geduld komen jullie er wel uit toch ? anders hoor ik het wel oke! en vergeet niet so so lobie on valentijns day!  O ja morgen echt naar Cambodja

6 reacties | Reageer

Het vervolg en het prinsesje

Soms moet je effe in het heden zijn om terug te kunnen naar het verleden. Wat een ongelooflijk warm onthaal hier in pattaya. Om zeven uur uit chiang mai vertrokken, om zo weer eens helemaal stuk elf uur later in Bankok aantekomen en op naar de ambassade. Ik wist wel waar het was op de kaart , maar hoe moet je er komen. Tijd om daar al te lang over na te denken kreeg ik niet, want ja Bankok duzz opdringerige tuk tukers. Where do you want to go  ik keek hem lachend aan, met in gedachte Kohsanroad, waar ik me uiteindelijk ook heb laten verleiden door de tukers. Maar ach gezien het me geen wind eieren had gelegd wilde ik eigenlijk wel weten wat hij voor me kon betekenen. How much to go to de ambasee? (Heerlijk een normaal werkende laptop) Witch one (duh) eh wel the dutch. O miss velly fal. oke! How much? 300 bath. Ik keek hem aan, Met een verbaasde blik en verdwenen lach. Kap koen ka, but no thanks! How much? O shit daar ga ik weer zo moe maar te beroerd om zoveel geld ( voor drie dagen eten )aan een ritje uit te geven. Ik had het nog wel, Ik had gewoon nog 1240, bath, waar ik zo trots op was! ( He Anne, met hier en daar een beetje hulp hè ) Oke maar toch! En nog ongeveer vier uur bij het pasje vandaan. Dus wat is nou drie Euro? veels te veel voor het ritje. Oke daaar gaan we dan. How much do you wanna pay? How far is it? Hij maakte de beweging van, kom kijken dan. Tja het was inderdaad niet om de hoek, en met al mijn hebben en houden op dit tijd stip? En het spel begon. !00 riep ik wat ik eigenlijk nog te veel vond. Miss now its slowely traffic, in half ouwer wil be verry buissy. no can do, well say ik, 100. hunderd vifty, mmm eh, en zo zat ik voor welgeteld twee euro veertig, in de tuk, tijdens het ontwaken van bankok op weg naar de vrijheid. De monicken lopen op blote voeten,  hun in verschillende kleuren oranje gewaden,  en een soort van silveren kom op zoek naar degenen( zo leek het) die hun schuldgevoel wilde afkopen, al knielend met hun handen voor het gezicht in diepe buiging, om daarna het geen te overhandigen, wat bestemd was voor de eerste de beste monk, om daarna weer het leven te kunnen hervatten.( ik zeg altijd maar zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten). Nou dat hoopte ik ook te zien alleen het opstaan was in deze de storende factor. Binnen no time zie je de straten vollopen met, haastige mensen, motor taxi's nog meer tuk`s,scooters, auto,s en de voedsel verkopers hadden hun karretje al kant en klaar staan, om een ieder zo van hun ontbijt te zien. En toen werd het licht aan gedaan. O wat genoot ik toch van dit skeurende ritje door Bankok. Veertig minuten later stond ik bij de ambasee. Alleen een wachter en ik ( wie had je dan nog meer verwacht? Oké dan. Ik bood de portier een schaffy aan en hebben stil zwijgend heerlijk gerookt. Shit letterlijk als een bospaard ( waar slaat deze uitspraak eigenlijk op) Gevonden, een hotel waar ik naar binnenwandelde alsof ik daar gewoon hoorde, op zoek naar het toilet gevonden. Heerlijk een kant en klare europese toilet met papier. Eindelijk, het winkeltje waar ik de pasfoto's kon maken opende zijn deuren. Eenmaal weer buiten waren er opeens vijf wachtenden voor me. Ik raakte in gesprek met een echtpaar wat beiden hun paspoort had laten stelen, of eigenlijk de vrouw volgens de man. Oetlul! Wat 2000 bath per pas? Dat geloof ik niet! God no!! Nou dat gaat me niet gebeuren! Ik stond op, maar besloott snel weer te gaan zitten, alsof mijn neus bloed. Dat zal effe lekker worden. Drie kwartier later stond ik eindelijk in het hokje, het moment van de waarheid af te wachten. Nou dat is dan,. Tweeduizend bath, dat geloof ik niet! Kijk en dan heb je wat aan de I.V.K.O Hoe kan dat nou, ik heb geen cent te makken, en die meneer die ik gesproken heb heeft daar geen woord over gerpt. Hoe moet het nu verder? Waar haal ik het geld vandaan? Had u daar niet over na kunnen denken? had ik daar dan geld mee vekregen? (stomme trut) ( kalm blijven Anne, zonder pas geen vrijheid)  Eh ja ik moet het even over leggen, heeft u helemaal niet? Nee! Tja u moet het toch betalen zei ze naar vijf minuten. Nou zeg maar wat u hebben wilt, (ik heb nog een paar bergschoenen, waar ik eigenlijk wel van af wil, chagerijnig schepsel) Ik schrijf wel een brief voor de western union. Maar ik krijg pas overmorgen geld gestord. Hoe gaat u dat nu dan doen tot die tijd? (Yeah right   oeps) Ik heb nog wat geld om vrienden in Pattaya optezoeken tot ik weer geld krijg. Maar waar is die meneer die ik gesproken heb? Die is hier nu niet. Ik wil echt effe zeggen dat ik het jammer vind dat ik zo word weggestuurd , en helemaal jammer dat u er zo mee omgaat en dat in thailand nog wel. Nou ik schiet het wel voor maar ik wil het wel terug, (Whoozes) er zijn velen die het gewoon niet teruggeven, (dat had je nou net niet moeten zeggen) ik geef je mijn bankrekening nr en hoop dat je het zo snel mogelijk doet. Toen ik haar vroeg (in al mijn onschuld) of ik er ook mee naar cambdja kon, vermelde ze, er zitten vier pagina's in. Dus (waarom hou je niet gewoon je mond ) nou vier pagina's, Bladzijde, u weet wel. Dus ipv ja is dit het antwoord? En zo werden we vrienden. Na tween kon ik de pas halen. Met de mededeling dat ze op Lizz Nooijnk leek liet ik haar met rust, om om half twee weer voor haar desk te verschijnen. Ik kreeg een hartveroverende glimlach (Echt) tekende het paspoort, de skytrain in om vervolgens vier uur in de bus met als eindbestemming Pattaya en de walking street. Zo lief zo ongelooflijk fijn om mensen (en dan helemaal Jetty en Ulrich ) die me het gevoel gaven dat ik een prinsesje was( san wek steeds met de woorden, dit had ik voor sandy ook gedaan) Het begon met een heerlijk maaltje bij hun favoriten restaurant, opweg naar het hotel waar ik de kamer binnen geloosd werd om vervolgens in het stomend met een olie, die mijn huid deed gloeien van weldaad. Diepgaande eerlijke gesprekken gevoerd, in het kader van jezelf serieus nemen. Weet je hoe heerlijk het voelt als je eenmaal die stap neemt. genoten van de heerlijke avond, met als vooruit zicht een heerlijk Bed (een echte) en een beetje side seeing in deze ongelooflijk grote badplaats. De badkamer was net zo groot als menig een kamer waar ik heb geslapen en de spiegel des te confronterender. Al het lekkers wat zo heerlijk het mondje in glijd lijkt wel een soort van afdrukken in de vorm van het geen er zo natuurlijk in gleed. Weer zo'n eye opener. Behalve dat je weet, dat een ieder pond gaat door de mond, maar nog meer dat toen de spiegel niet in de buurt was, voelde ik me geweldig, zoiets als een spiegel leek niet eens t bestaan. Na anderhalf   uur een heerlijke Thai massage te hebben genoten, (auw auwwauw,)

wat gewoon een weldaad is voor je lijf, op naar het strand, waar ik voor het eerst in lange tijd geconfronteerd werd met  sjanzende mannen, die nadat ze erachter kwamen daat we niet thais waren rechts omkeer maakte. We gingen helemaal stuk. Het water was heerlijk, en de bodem voelde goed zanderig aan. Nog even een heerlijk maaltje bij het strand genuttigd( ja maar weet je je moet toch eten niet dan? Super verwent, om het in den avond nog eens dunnetjes over te doen, alvorens ons naar the walking street the begeven. Als je in Pattaya bent, is het pas officieel als je de walking street hebt gezien. Na een tijdje daar te hebben gelopen, geloofde ik het wel, Jetty en Ulrich hadden na eén keer het te hebben besloten er niet meer heen te gaan, toch voor mij een uitzondering  gemaakt . bijna weg uit die hoek toen mijn oog viel op een winkeltje met kleding die me zo hebberig maakte dat ik mezelf zag staan, zo, te gierig om het geld waar dan ook aan uittegeven en het voelde goed, en nu ben je onbedwingbaar. Enfin een gypsy drollenvanger rijker, een zwaardere backpoack Meer geld uitgeven als je in de afgelopen tijd per dag hebt gedaan. Voelde ook wel weer effe lekker. toch maar eerst naar een verlaten strand, Waarbij ik extra moest betalen omdat niemand er heen gaat. Wel weer effe spannend, Een hutje, alleen dit keer op het strand van Ko Chang. Als de tranen moeten komen, dan maar het liefst op een wonderschoon eiland toch? Ik heb al afscheid genomen van ulrich maar niet zonder  te zeggen dat ik maar weinig mannen ken die zo geduldig zijn als Ulrich. Want ook in die kleding zaak waren grote spiegels aanwezig. Liefde is: Het zien als het geboden word! super bedankt voor te veel om op tenoemen. Geniet zoals ik van jullie genoten heb. (dat genot maakte mijn genot groter) jongens tot snel. kus AliasBond

6 reacties | Reageer

Volgende pagina »